گلانرند — خرید یا فروش

تاریخچه نژاد: گلانرند نژادی از گاوهای بزرگ است که از دره رودخانه گلان در آلمان نشأت می‌گیرد. منشأ آن به سرزمین آلمان راینلند-فالتس، در پای کوه دونرسبرگ برمی‌گردد. گاوهای محلی کوچک، عمدتاً قرمز، با گاوهای نژاد سیمنتال و برن ترکیب شدند. هدف بهبود تولیدات دام محلی بود. در سال 1773، دوک کریستین IV راینلند-زویبروکن، فرمانی صادر کرد که پرورش دام‌های بهبود یافته را تنظیم می‌کرد و این آغاز رسمی شکل‌گیری نژاد بود. در نتیجه انتخاب، دو نوع شکل گرفت: نوع سبک‌تر و شیری «گاو گلان» و نوع سنگین‌تر و کاری «گاو دونرسبرگ». در قرن 19، این دو نوع با هم ترکیب شدند و «گاو گلان-دونرسبرگ» را تشکیل دادند که در مناطق هونسروک، وستر والد و آیشفل گسترش یافت. در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20، اولین کتاب‌های نژادی و انجمن‌ها تأسیس شدند. در دهه‌های 20 و 30 قرن 20، خون گاوهای زرد فرانکونی برای «تازه‌سازی» به نژاد اضافه شد. در میانه قرن 20، اولویت در پرورش به افزایش تولید شیر معطوف شد، که برای این کار از گاوهای شیری قرمز دانمارکی استفاده شد. این، با این حال، منجر به کاهش کیفیت‌های گوشتی گلانرند شد. در دهه 60، ترکیب با نژادهای دیگر ادامه یافت که گاوهای خالص گلانرند را در آستانه انقراض قرار داد. خوشبختانه، در دهه 80، گروهی از علاقه‌مندان کار بر روی احیای نژاد را آغاز کردند، به طوری که به تدریج تعداد آنها افزایش یافت. ظاهر: گلانرند حیواناتی با اندازه متوسط و بدنی قوی هستند. گاوها به ارتفاع 140-145 سانتی‌متر در کتف می‌رسند و گاوها 135-140 سانتی‌متر. وزن گاوها بین 1000-1200 کیلوگرم و گاوها 600-750 کیلوگرم متغیر است. رنگ مشخص آنها زرد-قرمز یکنواخت است، گاهی با نواحی روشن‌تر در شکم و سمت داخلی پاها. صورت روشن و صورتی است، به اصطلاح «فلاوزماول». شاخ‌ها روشن، سفید-خاکستری و اغلب با نوک‌های تیره، به جلو و کمی به پایین خم شده‌اند. سر اندازه متوسطی دارد و پیشانی آن عریض است. گردن کوتاه و عضلانی است. سینه عمیق و عریض است. پشت صاف و بلند است. ران عریض و هموار است. پاها قوی و سم‌ها محکم، به رنگ زرد یا قهوه‌ای تیره هستند. دم در ارتفاع بالایی قرار دارد. پستان در گاوها به خوبی توسعه یافته و با پستان‌های متوسط ​​اندازه به طور یکنواخت قرار گرفته است. شرایط نگهداری: گلانرند نژادی است که به خوبی به نگهداری در مرتع در تمام طول سال سازگار است. آنها کم‌توقع، مقاوم و قادر به استفاده از علوفه با کیفیت پایین هستند. در زمستان، به حیوانات پناهگاهی در برابر بدی آب و هوا و رژیمی که کمبود علوفه مرتع را جبران کند، ارائه می‌شود.