کری — خرید یا فروش

تاریخ نژاد: نژاد کِری، یا بویین، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین نژادهای گاو در اروپا شناخته می‌شود. ریشه‌های آن به دوره نوسنگی برمی‌گردد، زمانی که اجداد این نژاد به ایرلند وارد شدند. نام آن به شهرستان کِری مربوط می‌شود، جایی که این گاوها به‌ویژه رایج بودند. این نژاد به عنوان یکی از نخستین نژادهایی که برای تولید شیر پرورش داده می‌شد، شناخته می‌شود، بر خلاف سایر نژادهایی که عمدتاً برای کار یا گوشت استفاده می‌شدند. تا قرن هفدهم، کِری در ایرلند محبوب بود، اما با توسعه نژادهای دیگر، تعداد آن کاهش یافت. نژاد خالص کِری به لطف مناطق فقیر جنوب غربی ایرلند حفظ شد، جایی که سخت‌پسندی آن‌ها آن‌ها را به منبعی ارزشمند تبدیل کرد. در قرن نوزدهم، این نژاد تقریباً منقرض شد، اما اقدامات حفاظتی که توسط دولت ایرلند انجام شد، به احیای آن کمک کرد. ظاهر: گاو کِری دارای اندازه کوچک و ساختار بدنی ظریف است. اسکلت نازک آن‌ها تعلق آن‌ها به نوع شیری را تأکید می‌کند. رنگ پشم آن‌ها تقریباً کاملاً سیاه است، به جز نقاط روشن کوچک که بیشتر در ناحیه پستان مشاهده می‌شود. رنگ سیاه به این گاوها ظاهری شیک و متمایز می‌بخشد. شاخ‌های کِری سفید رنگ هستند و نوک‌های تیره قابل توجهی دارند که به آن‌ها ظرافت می‌بخشد. با این حال، در مزارع مدرن، شاخ‌های اکثر حیوانات به منظور تأمین ایمنی در نگهداری اغلب حذف می‌شوند. ظاهر این حیوانات آن‌ها را در میان سایر نژادها قابل شناسایی می‌کند: باریک، مرتب و باوقار، آن‌ها به نوعی نماد سازگاری با نقش خود به عنوان نژاد شیری هستند. وزن گاوها ۳۵۰-۴۳۰ کیلوگرم و وزن گاو نر از ۴۵۳ کیلوگرم و بیشتر است. ارتفاع در شانه گاو ۱۲۲ سانتی‌متر و در گاو نر ۱۳۰ سانتی‌متر است. شرایط نگهداری: کِری گاوی است که به خوبی به شرایط سخت نگهداری سازگار می‌شود، به همین دلیل مورد توجه کشاورزان در مناطق با آب و هوای سخت قرار گرفته است. این نژاد به طور تاریخی در جنوب غربی ایرلند پرورش یافته و به طور موفقیت‌آمیزی استفاده شده است، جایی که استقامت و سخت‌پسندی آن‌ها به عنوان مزایای کلیدی شناخته شده است. آب و هوای سرد، بادی و مرطوب این سرزمین‌ها مانع از تولید مثل کِری نشده است. در زمستان، گاوها پشم ضخیمی می‌رویند تا دماهای پایین را تحمل کنند و از رطوبت محافظت کنند. سبکی و چابکی کِری آن‌ها را از نژادهای بزرگ‌تر متمایز می‌کند. به دلیل وزن کم، آن‌ها نه تنها به راحتی در زمین‌های ناهموار حرکت می‌کنند، بلکه حداقل از چراگاه استفاده می‌کنند. این موضوع به ویژه برای مناطق با خاک نرم که در برابر حیوانات سنگین آسیب‌پذیر هستند، اهمیت دارد.