Koergaanse koe — kopen of verkopen

Geschiedenis van het ras: De Koergaanse koe is een vlees-melkras dat is ontwikkeld onder de zware omstandigheden van West-Siberië. De ontwikkeling ervan was een langdurig en complex proces dat begon aan het begin van de 20e eeuw. Tot 1922 werd het fokwerk ongestructureerd uitgevoerd, waarbij het lokale Siberische vee werd gekruist met verschillende rassen: Tagil, Simmentaler, Jaroslavl, Rode Steppe, Nederlandse, Bestuzhev en Zwitserse. Van 1901 tot 1907 werden pogingen ondernomen om het ras te verbeteren met behulp van Shorthorns, maar zonder veel succes. Een sleutelperiode in de vorming van het ras begon in 1922 met de oprichting van het fokbedrijf "Koerganski" en in 1935 - de Staatsfokkerij. Onder leiding van professor A. S. Popovich en N. P. Bychkov van het VIZh begon een gerichte fokkerij van verbeterd lokaal vee met Shorthorns en de selectie van hybriden. Deze periode (1922-1935) wordt beschouwd als de belangrijkste in de ontwikkeling van het ras. De methode van transformerende kruising met Shorthorns werd gebruikt tot er dieren van hoge bloedlijn werden verkregen volgens het verbeterende ras, die vervolgens "in zichzelf" werden gefokt. Een belangrijke rol werd gespeeld door P. A. Baryshnikov en A. P. Nikolsky. Voor verdere verhoging van de melkproductie werd herhaalde kruising met Amerikaanse Shorthorns, die in 1949 werden geïmporteerd, gebruikt, en in hetzelfde jaar werd de Koergaanse koe officieel erkend. Uiterlijk: De Koergaanse koe heeft een stevig lichaam dat geschikt is voor vlees-melkgebruik. Het lichaam is lang, proportioneel, met een diepe en brede borstkas. De botten zijn sterk, maar helemaal niet zwaar. De rug is recht, met een goed gedefinieerde kruis. De schofthoogte van deze dieren bedraagt ongeveer 130 cm, de lichaamslengte is ongeveer 161 cm, en de omtrek van de borstkas is ongeveer 190 cm. Het hoofd is van gemiddelde grootte, langwerpig van vorm, met een rechte profiel. Het voorhoofd is breed, met opvallende wenkbrauwbogen. De hoorns zijn kort, licht van kleur met donkere punten. De nek is dun, lang, met huidplooien, wat het melktype benadrukt. De ledematen zijn proportioneel en sterk, met een correcte stand. De hoeven zijn meestal donker. De uier heeft een gemiddelde grootte, met een komvorm en gelijkmatig ontwikkelde kwarten. De spenen zijn van de juiste vorm en geschikt voor machine-melken. Stieren van het ras zijn aanzienlijk groter dan de koeien. Ze hebben een massiever lichaam en duidelijk zichtbare spieren. De kleur van de dieren kan grijs (met witte vlekken), rood of roodgevlekt zijn.