Krowa markiżańska — kupić lub sprzedać

Historia rasy: Krowa markidżańska to rasa mięsna, której historia jest ściśle związana z regionem Marche we Włoszech. Jej pochodzenie i rozwój to skomplikowana historia, pełna sprzecznych twierdzeń i różnych wersji. Istnieje kilka wersji pochodzenia rasy markidżańskiej. Jedna z nich głosi, że przodkami krów markidżańskich były azjatyckie krowy, przywiezione do Włoch w IV wieku n.e. po najazdach barbarzyńskich. Inna wersja twierdzi, że rasa jest stosunkowo młoda, wyodrębniona dopiero w 1933 roku pod lokalną nazwą „ulepszona marka”. Zgodnie z tą wersją, lokalny bydło mieszano z rasą chińską i dwiema innymi rasami górskimi. W późniejszym czasie selekcja prowadzona była na dużych zwierzętach, które lepiej nadawały się do bardziej urodzajnych stoków regionu, gdzie było więcej paszy. Tak czy inaczej, rasa rozwijała się w warunkach górzystych z gorącym, suchym latem i zimną, wilgotną zimą, na paszach niskiej jakości. Ta wytrzymałość przetrwała do dzisiaj. Na początku XX wieku przeprowadzono dodatkowe krzyżowania z rasą romagnolską w celu zmniejszenia wzrostu i poprawy konformacji. W 1928 roku wprowadzono zakaz wszelkich krzyżowań, a rozpoczęła się oficjalna selekcja rasy markidżańskiej, która z rasy roboczej przekształciła się w mięsna. W 1957 roku powstała ANABIC (Associazione Nazionale Allevatori Bovini da Carne - Krajowe Stowarzyszenie Hodowców Bydła Mięsnego), które odgrywa kluczową rolę w rozwoju i promocji rasy. Eksterier: Krowy markidżańskie znane są ze swojej dużej i mocnej budowy ciała. Posiadają długą sylwetkę, którą charakteryzuje dobrze rozwinięta muskulatura, szczególnie w okolicy zadów i ud. Mają dość cienką kość, co czyni je zwinnymi i przystosowanymi do poruszania się w górzystych terenach. Ich odcinek lędźwiowy i zad są uformowane tak, aby wytrzymywać obciążenia i zapewniać stabilność. Nogi krów są mocne i średniej długości, dzięki czemu pewnie poruszają się nawet po nierównym terenie. Ubarwienie waha się od jasnoszarego do białego, ale warto zauważyć, że skóra jest pigmentowana na ciemny kolor, szczególnie na języku, wokół oczu, pyska i ogona, który również kończy się ciemną pętelką. Sierść krowy markidżańskiej jest krótka i gęsta. Cielęta przy narodzinach można odróżnić po charakterystycznym rdzawobrązowym ubarwieniu, które następnie zmienia się na jasne, bardziej charakterystyczne dla dorosłych zwierząt, już w ciągu pierwszego miesiąca życia.